Saiz rumah mampu milik mahu dipadankan dengan bilik dan keperluan setempat

Kemampuan membeli tidak lagi mahu dinilai melalui harga sahaja apabila kerajaan meneliti bagaimana bilangan bilik, susun atur dan keperluan isi rumah patut menentukan keluasan rumah.

Saiz sebuah rumah mampu milik tidak akan diseragamkan secara mudah untuk seluruh negara kerana bilangan bilik dan keadaan setempat membawa keperluan berbeza. Timbalan Menteri Perumahan dan Kerajaan Tempatan Datuk Aiman Athirah Sabu menerangkan bahawa unit yang dibangunkan sektor swasta lazimnya berkeluasan 600 kaki persegi bagi satu bilik, 700 kaki persegi bagi dua bilik dan 800 kaki persegi bagi tiga bilik. Harga pula ditentukan mengikut lokasi, jadi keluasan yang sama tidak semestinya membawa harga serupa.

Pertimbangan kerajaan merangkumi harga tanah, kos pembinaan, lokasi dan keperluan isi rumah. Menetapkan satu angka minimum nasional tanpa melihat empat unsur itu boleh menaikkan kos pembangunan dan seterusnya harga jualan. Penjelasan tersebut tidak bermakna pemaju bebas mengecilkan unit tanpa had. Projek masih tertakluk pada piawaian perumahan, undang-undang kecil bangunan, dasar perancangan negeri dan garis panduan pihak berkuasa tempatan. Isunya ialah cara menentukan ruang yang sesuai tanpa menjadikan rumah lebih sukar dibeli.

Dasar Perumahan Negara 2026–2035 menggunakan pendekatan Perumahan Berperikemanusiaan. Di bawah pendekatan ini, kemampuan dibaca bersama mutu, keselesaan dan kesesuaian rumah untuk isi rumah yang berlainan. Sebuah unit untuk orang bujang tidak dinilai dengan profil sama seperti rumah pasangan muda atau warga emas. Perbezaan profil itu menjadi alasan kerajaan mahu beralih daripada penyelesaian satu saiz untuk semua. Laporan sumber bagaimanapun tidak menetapkan formula baharu yang menghubungkan jumlah penghuni dengan satu keluasan wajib.

Rumah kompak juga tidak dianggap gagal secara automatik. Kerajaan menyatakan unit yang kecil masih boleh didiami dengan baik apabila susun atur dan saiznya sepadan dengan keperluan penghuni. Sempadannya ialah ruang kecil tidak patut mengorbankan keselesaan, fungsi atau mutu hidup. Bagi pembeli, ini menjadikan pelan lantai sama penting dengan angka keluasan keseluruhan. Kedudukan bilik, ruang kegunaan harian dan kesesuaian kepada penghuni perlu dilihat bersama, walaupun sumber tidak memberikan senarai semak khusus untuk menilai setiap reka bentuk.

Dua kerangka sedia ada terus menjadi rujukan. Standard Perumahan Kebangsaan CIS 26:2019 membimbing piawaian perumahan, manakala Undang-Undang Kecil Bangunan Seragam 1984 menetapkan keperluan minimum bagi ruang tertentu dalam bangunan kediaman. Pembangunan juga perlu mematuhi dasar perancangan negeri dan panduan pihak berkuasa tempatan. Oleh sebab beberapa lapisan aturan terlibat, angka 600, 700 dan 800 kaki persegi yang disebut bagi projek swasta ialah amalan umum yang diterangkan kerajaan, bukannya pengumuman satu had baharu bagi semua projek.

Bagi perumahan kerajaan, satu perubahan yang lebih khusus telah dibuat. Keluasan minimum di bawah program Residensi Rakyat dinaikkan kepada 750 kaki persegi. Inisiatif Perumahan Inklusif Madani pula menyediakan saiz dan reka bentuk yang berbeza untuk memenuhi keperluan isi rumah yang tidak sama. Kedua-dua program itu tidak wajar dicampurkan dengan pola unit swasta satu, dua atau tiga bilik. Sumber juga tidak menyatakan harga, lokasi atau tarikh pembukaan permohonan bagi projek tertentu dalam penjelasan di Dewan Rakyat ini.

Persoalan tentang unit mengecil amat berkaitan dengan kawasan bandar dan pinggir bandar, tempat kos tanah serta pembinaan menjadi sebahagian daripada pertimbangan harga. Bagi Kuala Lumpur dan Selangor, dasar berasaskan lokasi bermakna pembeli tidak boleh menganggap sebuah unit mempunyai keluasan tertentu hanya kerana ia dilabel mampu milik. Pada masa sama, pembangun tidak boleh menjadikan kos bandar alasan untuk mengabaikan piawaian keselamatan, keselesaan dan kebolehdiaman yang disebut kerajaan. Perincian projek perlu dinilai terhadap kelulusan tempatan yang berkaitan.

Perkembangan seterusnya yang boleh diperhatikan ialah bagaimana Majlis Perumahan Mampu Milik Negara dan perbincangan dasar menterjemahkan prinsip ini kepada projek. Kerjasama dengan kerajaan negeri, pihak berkuasa tempatan dan pemaju swasta turut disenaraikan, termasuk kemungkinan subsidi silang, pertukaran tanah serta perkongsian awam-swasta. Buat masa ini, perkara yang pasti ialah kerajaan tidak mahu kemampuan diukur melalui harga semata-mata dan tidak mengumumkan satu keluasan seragam nasional. Pembeli masih perlu membaca pelan, bilangan bilik, saiz dan aturan projek secara berasingan.