Produk kayu bernilai tinggi: reka bentuk dan kelestarian jadi laluan ke pasaran eksport

Industri kayu Malaysia diminta menjual lebih daripada bahan dan jumlah: mutu, reka bentuk, teknologi serta bukti kelestarian kini diletakkan sebagai asas untuk memperoleh nilai lebih tinggi.

Pengusaha kayu Malaysia digesa mengurangkan pergantungan pada jumlah pengeluaran sebagai ukuran utama dan memberi lebih perhatian kepada produk bernilai tinggi. Menteri Perladangan dan Komoditi Datuk Seri Dr Noraini Ahmad menyatakan daya saing boleh diperkukuh melalui mutu produk, reka bentuk, teknologi dan inovasi. Arah tersebut diumumkan pada Program Merdekapenter 2026 di The Green Factory, Kampung Baru Ampang, pada 22 Ogos. Ia menetapkan keutamaan industri, tetapi bukan dasar yang mewajibkan semua pengeluar menukar barisan produk pada satu tarikh tertentu.

Nilai tambah yang diterangkan tidak hanya datang daripada bahan mentah. Kemahiran, idea, reka bentuk dan identiti yang dibawa oleh sesuatu produk boleh mengubah kedudukannya dalam pasaran. Perbezaan itu penting kepada pengusaha perabot serta produk kayu di Selangor: menghasilkan lebih banyak unit tidak semestinya menghasilkan jenama yang mampu bersaing pada segmen bermutu tinggi. Namun sumber tidak memberikan formula harga, sasaran margin atau perbandingan kos. Nilai komersial sebenar tetap bergantung pada produk, pelanggan dan standard yang perlu dipenuhi.

Produk kayu Malaysia telah memasuki pasaran Amerika Syarikat, Jepun, China, Eropah, Asia Barat, Australia dan negara lain di Asia, menurut kementerian. Senarai geografi itu menunjukkan capaian industri yang luas, tetapi halaman sumber tidak menyatakan nilai eksport, pecahan jenis produk atau perubahan tahunan. Ia juga tidak membuktikan setiap syarikat mempunyai akses ke semua pasaran tersebut. Pengusaha perlu membezakan rekod industri negara daripada kelayakan syarikat sendiri, terutama apabila keperluan mutu dan kelestarian berbeza antara pembeli.

Tiga agensi dinamakan dalam sokongan kerajaan: Lembaga Perindustrian Kayu Malaysia, Majlis Kayu-Kayan Malaysia dan Majlis Pensijilan Kayu Malaysia. Bidang yang mahu diperkuat meliputi produktiviti, pembangunan modal insan, peluasan pasaran serta amalan kelestarian. Laporan tidak mengumumkan skim baharu, jumlah pembiayaan, fi pensijilan atau tarikh permohonan. Penyebutan agensi memberi titik rujukan kepada industri, tetapi bukan pengesahan bahawa bantuan kewangan atau tempat program tersedia secara automatik kepada semua pengusaha.

The Green Factory digunakan sebagai contoh syarikat yang menembusi pasaran Jepun. Syarikat berpusat di Ampang itu pernah memperoleh projek membekalkan perabot untuk sebuah hotel di Jepun kira-kira dua tahun lalu, melibatkan penghantaran satu kontena. Tahun lalu syarikat berkenaan dibawa ke China melalui kerjasama perniagaan, manakala Jepun menjadi tumpuan pada tahun ini. Fakta ini menunjukkan satu perjalanan pasaran syarikat; ia tidak menerangkan jumlah kontrak semasa, nilai jualan atau jaminan tempahan baharu.

Ketua Pegawai Eksekutif The Green Factory, Harith Ridzuan, mengaitkan tumpuan luar negara dengan permintaan terhadap produk yang menekankan kelestarian. Jepun dipilih sebagai satu pasaran sasaran kerana standard kawalan mutunya yang tinggi dan boleh menjadi penanda aras kemampuan syarikat memenuhi keperluan global. Sumber tidak menyenaraikan piawaian, dokumen atau pensijilan yang digunakan dalam pemilihan itu. Pengusaha lain tidak boleh menganggap label hijau sahaja mencukupi tanpa mengetahui spesifikasi pelanggan dan bukti pematuhan yang diperlukan.

Bagi perusahaan kecil dan sederhana di Lembah Klang, mesej praktikalnya ialah memisahkan empat tugasan: mutu pembuatan, reka bentuk produk, pembinaan jenama dan kelestarian. Semua unsur tersebut disebut sebagai jalan kepada nilai tambah dan pasaran lebih luas. Walau bagaimanapun, laporan tidak memberi langkah permohonan eksport, nama pembeli atau saluran latihan tertentu. Perniagaan perlu mendapatkan panduan program sebenar daripada MTIB, MTC atau MTCC dan menilai kos sendiri sebelum membuat pelaburan mesin, reka bentuk atau pensijilan.

Kemajuan industri selepas ini perlu dilihat melalui produk yang benar-benar memasuki pasaran, peningkatan kemahiran, penggunaan teknologi dan bukti amalan lestari, bukan jumlah ucapan atau misi sahaja. Setakat laporan 22 Ogos, hala tuju kementerian, agensi sokongan, capaian pasaran negara dan contoh penghantaran The Green Factory telah disahkan. Peruntukan, sasaran eksport serta jadual program belum diberikan. Bagi Ampang dan kawasan perusahaan Selangor, peluang yang paling nyata ialah menggunakan standard pasaran sasaran untuk membentuk produk bernilai tinggi, sambil mengelakkan andaian bahawa kontrak eksport datang secara automatik.