DBKL gesa penghuni dan penghantar hormati kemudahan lif PPR selepas rakaman tular

Pihak berkuasa tempatan menegaskan bahawa kemudahan rumah pangsa tidak boleh dikorbankan untuk mempercepat penghantaran, selepas satu rakaman penggunaan lif mencetuskan kebimbangan orang ramai.

Dewan Bandaraya Kuala Lumpur menggesa penghuni rumah pangsa dan penghantar barangan menghormati kemudahan bersama selepas satu rakaman tular menunjukkan seseorang menunggang motosikal ke dalam lif sebuah Projek Perumahan Rakyat. Rakaman kamera litar tertutup itu tersebar luas di media sosial dan mencetuskan kebimbangan orang ramai terhadap keselamatan serta kerosakan harta. Kejadian seumpama itu membabitkan kemudahan yang dikongsi ratusan penghuni dalam satu blok.

Identiti penunggang dan lokasi tepat bangunan tersebut bagaimanapun tidak dapat disahkan secara bebas. Dalam kenyataannya, DBKL tidak menamakan individu berkenaan, sebaliknya menyentuh amalan lebih luas membawa motosikal dan skuter elektrik ke dalam lif kediaman untuk mempercepat penghantaran ke pintu rumah. Pendekatan itu menunjukkan pihak berkuasa memberi tumpuan kepada tabiat penggunaan, bukan kepada kes tertentu dalam rakaman tersebut.

DBKL menyatakan ia memahami tuntutan kerja penghantar makanan dan menghargai peranan mereka memudahkan kehidupan bandar. Pada masa sama, pihak berkuasa menegaskan kemudahan mencari rezeki perlu seiring dengan tanggungjawab mematuhi peraturan dan menjaga kemudahan bersama. Kenyataan itu menyentuh dua pihak sekali gus: penghuni yang menggunakan lif setiap hari dan pekerja penghantaran yang bergantung pada akses pantas ke setiap tingkat.

Menurut DBKL, lif yang berfungsi merupakan talian hayat penting kepada penghuni perumahan awam dan PPR. Ini terutama bagi warga emas, orang kurang upaya, ibu mengandung dan keluarga muda. Kerosakan lif memberi kesan segera kepada kumpulan tersebut kerana pilihan pergerakan mereka terhad. Bagi sesetengah penghuni, ketiadaan lif bermakna mereka tidak keluar rumah langsung.

Pihak berkuasa menyatakan kerja penyelenggaraan, pembaikan dan pemulihan dijalankan secara berkala untuk memastikan keselamatan penumpang. Kerja-kerja itu bagaimanapun menuntut kos dan masa. Kekerapan kerosakan disebut menambah beban sumber pihak berkuasa tempatan. Ia juga menjejaskan jadual penyelenggaraan kemudahan lain yang turut memerlukan perhatian.

Kerosakan yang kerap juga mengganggu rutin harian penduduk. Penghuni boleh terpaksa menggunakan tangga, menunggu lebih lama atau menanggung kesulitan lain apabila lif tidak berfungsi. Bagi sesetengah penghuni, keadaan itu menjejaskan urusan kerja, persekolahan anak dan rawatan kesihatan. Tekanan ini paling ketara pada waktu puncak apabila ramai penghuni keluar dan pulang pada waktu yang hampir sama.

DBKL menyatakan sebahagian kerosakan sebenarnya boleh dielakkan jika setiap pengguna lebih bertanggungjawab. Ia mempersoalkan sama ada penghuni yang sering mengeluh tentang lif rosak mempertimbangkan kesan penggunaan yang cuai. Soalan itu sebenarnya ditujukan kepada semua pengguna kemudahan awam, bukan hanya kepada pekerja penghantaran.

Pihak berkuasa menegaskan bahawa usaha mencari rezeki tidak wajar menjejaskan peraturan sivik atau infrastruktur komuniti. Kenyataan itu memberi isyarat bahawa tanggungjawab menjaga kemudahan bukan hanya terletak pada pihak berkuasa. Penghuni, pengusaha penghantaran dan pekerja masing-masing memainkan peranan dalam memastikan kemudahan kekal berfungsi.

DBKL berkata ia boleh menyediakan, menyelenggara dan menambah baik kemudahan, tetapi kerjasama serta keprihatinan semua pihak diperlukan untuk memastikannya berfungsi dalam jangka panjang. Ia menambah bahawa menjaga kemudahan awam mencerminkan tanggungjawab sivik yang dijangka daripada penghuni bandar. Nada kenyataan itu lebih bersifat menyeru kesedaran berbanding mengumumkan tindakan penguatkuasaan.

Dalam konteks Kuala Lumpur, lif PPR bukan kemudahan tambahan. Ia menjadi laluan utama penghuni naik ke unit masing-masing. Apabila lif rosak, kesan terhadap warga emas dan orang kurang upaya lebih besar berbanding kelewatan penghantaran barang. Perbezaan itu penting supaya perbincangan mengenai disiplin penggunaan tidak mengabaikan keperluan penghuni yang paling bergantung pada lif.

Kenyataan ini juga menunjukkan cabaran membahagikan tanggungjawab antara pihak berkuasa tempatan, penghuni dan pekerja penghantaran. Pekerja penghantaran bergantung pada masa yang ketat, manakala penghuni bergantung pada kemudahan yang berfungsi. Penyelesaian jangka panjang biasanya menuntut ruang meletak kenderaan yang mencukupi dan aturan penghantaran yang jelas di setiap blok. Tanpa penyelesaian struktur, gesaan berhati-hati sahaja sukar mengubah tabiat harian.

Sumber yang diperiksa tidak menyatakan sebarang denda, tindakan penguatkuasaan atau perubahan peraturan khusus selepas rakaman itu. Penghuni dan pengusaha penghantaran wajar merujuk pengumuman rasmi pihak berkuasa tempatan sebelum menyimpulkan apa-apa tentang peraturan yang bakal dikuatkuasakan. Sehingga itu, isu ini kekal sebagai gesaan tanggungjawab bersama, bukan pengumuman dasar baharu.